erken ölüme mektuplar -II- (Şerif Fatih)

erken ölüme mektuplar -II- (Şerif Fatih)
5 (100%) 1 Oy Verildi

Sevgili ölüm,

uçsuz bir rüzgâr kesti yolumuzu

barbarlaşan nefesiyle umudun

yılanca sürünerek tükendi günler

buz tutan çocukluğumuzun düşüyle

 

bir tayın hevesli adımıyla gölgeni

salgın hastalık gibi kaptı yolumuz

oysa pençenin izleri alnımızda

biz seni değil sonranı düşünüp durduk

 

kahkahasında çekiç sesleriyle umudun

güneş tutulmasını put edindi kimisi

kimisi duvarlarını yokluğunun

 

yine de her geyik kendine çeker avcısını

sen ölüm, zamana terk ettin bizi

ve oyaladın solgun çiçeklerin

ay ışığında dansıyla

 

bir kavanozda mahsur böcek gibiyiz

çünkü görünmüyor gökyüzü hiçbir sokağından

 

Şerif Fatih

Bunları da sevebilirsiniz

Yorum Yaz