DÜŞSEL / ŞEVVALNUR ÖZTÜRK

Benim kollarım dar
Ulaşamam gönlünün odalarına
Avuçlarıma ekili fidanlar
Kanlara bulanmış bir bıçak
Unutmayı taşıyor sırtımda

Dar bir kefen sarmış kalbimi
Söküp atamaz
Beyaz siyahın kaderini
Sabır, düğmesi kopuk bir yelek
kine düğmesiz beyaz bir örtüdür dilek

Bir bıçak göğsümün üstünde
koştukça kalbim yerine beni kıran.
Sahi! Neye ağlar kanları kucaklayan?

Irmaktan köprüden akar saçlarım
Tutuşur gökte savrulan uçları
Köklerine kadar yanarlar, yanlışlarla
Çok gemiler çürüttüm
Kumdan yazgılı kışlarla

Tüm renkelri boğmaz mı kentin sessizliği ?
Hangi armoniyi duyar
İnsan sevdiğinin sesinde
Dokunurken karmaşıklığın akorduna
Bozulur sade sessizlik ellerinde

Yorum Yaz