AYŞE KADIN / NURFUDAY

Ayşe Kadın
On altısında el kapısında
Yirmisinde ana
Kucağından sütten kesip aldılar
Bir buçuk yaşında oğlu Adı Mustafa
Hep sayıkladı adını
Her yutkunuşunda
Taş oldu kalbi
Sarılamadı bize doya doya
Biz iki kardeş ayrı düştük o yaşta
Oysa ne güzel evimiz vardı
Kayısı bahçesinin kenarında
İki oda bir sofa
Evin önündeki şırıl şırıl huzurla 
Önüne annemin elleriyle diktiği zeytin ağacı
Meyvesini göremedik asla
Ayşe Kadın Ayşe Kadın
Yirmisinde dul
Toplum nazarında
Eğdi başını ayrılmak suç gibi yıllarca

Ayşe Kadın yirmisinde daha
Uzun kumral saçları
Belinin ortasında
İpeksi teni pembe yanağı
Güzelliği düşman ona adeta
Sanmayın her çile
Doğudaki kadında
Aynı coğrafyada kadın
Hep aynı kader ağında
Babası kivrandi kızının ızdırabıyla
“Yaktım evladımı” diye
Döndü durdu peşi sıra
Ayşe kadın
Hiç yüzü gülmedi bir daha. 

Yorum Yaz